Voor eeuwig samen

Anton en Barbara hebben eindelijk de knoop doorgehakt, ze gaan samen verder in een samen gekocht huisje. Het was geen gemakkelijke beslissing, het appartementje van Barbara aan Blauwgroen was te klein, daar zat de pijn niet. Maar Anton woonde in een veel te grote villa aan de Dorpsstraat en bovendien vond Barbara er te veel in van Antons eerste vrouw. Natuurlijk begreep hij dat maar hij had er zijn mooiste jaren gehad, met zijn Annelies en hun inmiddels zelfstandig wonende kinderen.

Ach ja, Annelies, veel te jong gestorven. Het was een goed huwelijk geweest, al die jaren. En er was een abrupt einde aan gekomen. Hartstilstand, in haar slaap overleden. Je ziet het niet aankomen als bij een ernstige ziekte, er is geen voorbereiding, geen ernaartoe leven mogelijk. En toch had Anton het verlies niet eens zo ervaren. Annelies was immers alle nachten bij hem langsgekomen. Ze zat dan even op de rand van het bed en dan namen ze de alledaagse beslommeringen door, ze sprak hem moed in, ze tipte hem over het menu van de volgende dag, zij sprak hem af en toe vermanend toe, “het wordt tijd dat je weer eens stofzuigt” of “laat de ramen maar weer eens lappen, je kunt haast niet meer naar buiten kijken”. Mannen zien zoiets niet uit zichzelf dus Anton was blij met die goedbedoelde adviezen.

Maar Anton merkte dat hij contacten met de levenden miste. Dus besloot hij, drie jaar na het overlijden van Annelies bij de start van het nieuwe seizoen zich weer aan te melden bij zijn oude bridgeclub. En zo zat hij op die septemberavond, nu twee jaar geleden voor het eerst aan de kaarttafel met dat andere nieuwe lid die zich als Barbara had voorgesteld. Al hadden ze nog nooit samengespeeld, het kaarten ging als vanzelf. Ze voelden