De accordeoniste

De markt strekt zich uit

in volle kleuren langs de gracht.

De zon drijft de spot

met de winter

en zijn ijzige wind.

Aan de zijkant op een krukje,

met haar enig bezit.

Een prachtig offer

aan onze onverschilligheid

door het lot gebracht.

Mooie  bruine ogen,

een gezicht zonder leeftijd.

Een paar lokken zichtbaar

onder haar gekleurde sjaal

verraden haar lange zwarte haar.

Als een schipbreukeling

in de storm van het leven

klampt ze zich vast

aan haar reddingsboei:

het accordeon.

Vingers half onder de wol

begeven zich over het klavier.

Haar armen spreiden zich uit

op het ritme van haar adem.

Ze speelt Ode aan de Vrouw

met haar ogen dicht.

De melodie volgt de wind

op weg naar het oosten,

daar- waar haar hart ligt.

In gedachten zweeft ze mee

dichtbij het kampvuur.

Ze hoort huilende violen,

de zachte stem van haar moeder

zo ver en toch dichtbij.

Nestelt zich in haar armen,

in haar warmte gewiegd.

Ze ontwaakt in stilte.

Twee blauwe oogjes

vol bewondering

dringen in haar ziel.

Aarzelende glimlachen

Vingers op hun plaats.

Ze speelt – nú voor het kind…

3 december 2010

Met dank aan Marjoke voor haar inspirerende "Over de grenzen" en "de nieuwe Anne Frank". Met haar prachtige gedichten herrinnert ze ons aan dat geen mens zou als illegaal moeten bestempeld worden.