De prinses van Darfur

Prinses van Darfur

Stemmen riepen mijn man uit onze hut.

Knuppels. De eerste slag verbrijzelde

zijn kaaksbeen, de tweede brak zijn neus.

De fatale kwam pas later. Eerst moest

hij zien en horen, hoe zij de kleren

van mijn lijf rukten. Ze hielden me vast

aan pols en enkel en drongen in me,

elk om beurt, met hun bebloede pik.

Moeder verdronk in haar gillen. Vader

stikte in zijn onmacht. In mijn keel

spartelden de kreten. Alles wat mijn 

naam droeg, perste ik uit dit lijf.

Ik bracht mezelf opnieuw ter wereld.

Het zaad brandt in mijn schoot, in mijn

kale schedel kweek ik de wrok tot wraak.

Daar spreek ik tot mijn ongeboren zoon.

Mijn kind, mijn kleine beri bur, straks zoog ik

je met haat en wieg je in mijn toorn.

In honderd talen leer ik je het woord

voor mes, hoe scherp het snijdt in vlees.

Eens zul je voor je vaders staan. Toon hen

in je moeders naam dit dun metaal.

Voer hun geslacht aan dolle honden.

Breng mij van hun gekerm de volle schaal.

Erwin Steyaert