Bevrijding moet je vieren !

Met enig angstbeven kijk ik uit naar de toekomst. Niet dat ik bang word bij het idee van een nieuwe oorlog, o nee. Over een aantal decennia heeft men daar helemaal geen tijd meer voor. Men is dan nog drukker bezig met nieuwe vormen van wat nu heet Hyves, Facebook en Twitter, of met vernieuw(en)de applicaties of met nu nog onbekende futuristische gadgets.

De angst zit ‘em in dat ik mijn toekomstige klein- en achterkleinkinderen moet gaan uitleggen wat überhaupt een ouderwetse zwart/wit oorlog is, wat het inhoudt en wat de verschrikkelijke gevolgen zijn. Een oorlog die ik nota bene zelf ook niet heb meegemaakt.

Ik zie hun grote ogen vol ongeloof al voor me wanneer ik vertel dat er zoiets bestond als ‘dodenherdenking’ en ‘bevrijdingsdag’. Respectievelijk een dag om miljoenen slachtoffers te herdenken en een feestdag waarbij ‘de bevrijding van 5 mei 1945’ in het hele land werd gevierd met veel muziekfestivals waar men nog echt naar toeging. Dat ‘bevrijding’ niet betekende het weggooien van je oude langzame computer, dat ‘bezet’ in dit geval niets te maken heeft met de WC, dat de ‘dodenmars’ niet de nieuwste candybar is én dat er achter deze boze droom maar 1 man schuilde.

Bevrijdingsdag moet blijven, moet in vrijheid gevierd blijven worden en dit horrorverhaal moet verteld blijven worden : er kan namelijk altijd en overal, ook in de verre toekomst, een nieuwe Cyberhit(ler) geboren worden.