Het jongentje zonder ouders

Nabi liep over straat en hoorde het onweer al weer aankomen, en dacht van waar moet ik heen mijn huis is opgeblazen door de oorlog mijn ouders leven niet meer. 

Waarom had ik niet gewoon een leuk gezin en hadden we eten en drinken. Zo als die mensen in andere landen. Weken dagen nachten maanden lang leeft nabi al op straat. Zijn wens is dat hij ooit een familielid tegenkomt want die kent hij helemaal niet, of dat hij geadopteerd werd. Maar ja hij moet door met zijn leven want wachten tot dat ging gebeuren kan natuurlijk niet. Hij besloot maar eten te gaan zoeken bij een vuilnisbelt. Na een uur had hij iemand gevonden die helemaal onder de afval lag en riep, help me help me ik heb z’n pijn ik zit vast. Nabi besloot te gaan kijken het was een jongetje van ongeveer nabi’s leeftijd. Nabi vroeg wat is er? Ik zit helemaal vast en mensen achtervolgen me ze willen me vermoorden help me. Rustig zei Nabi ik ga je helpen! Toen hij los was had hij alles uitgelegd aan Nabi, Nabi besloot om hem te gaan helpen. Ze gingen vluchten dat was de enige oplossing, verder konden ze niks want ze zochten sihab. Blijkbaar zijn shihab’s ouders ook omgekomen in de oorlog. Ze waren een stuk gaan lopen en op een gegeven moment zegt shihab, moet je zien een gat in de grond we moeten erin want we zijn hier echt niet veilig. Nabi besloot met hem mee te gaan, ze klimmen er voorzichtig in. Donker en modderig leek het wel. Wacht eens ik hoor stemmen SST shihab! Het zijn mensen, mensen uit een ander land. We moeten ze vinden. Daarin, zegt Nabi zacht, zie ik licht. Ze lopen er heen. Hallo wie zijn jullie vragen mensen aan