-

Hee ik ben Hassan en ik woon in Zuid Afrika ik ben nu 18 jaar en heb veel dingen mee gemaakt in mijn leven. Dingen waar ik spijt van heb en die ik wil vergeten. Vroeger toen ik jong was had ik veel vriendjes, ik speelde altijd buiten. We gingen dan voetballen of bij het water spelen ik was heel gelukkig. Me ouders waren ook heel gelukkig ze waren getrouwd en nog steeds verliefd, we hadden genoeg geld om van te eten. Het leek erop dat niks meer stuk kon gaan en dat het voor altijd zo goed zal zijn. Jammer genoeg was dat niet zo.. Toen ik 9 jaar was kwam er een man op bezoek ik mocht er van me vader niet bij zijn want ze moesten zaken bespreken. Eindelijk toen de man weg ging kon ik naar binnen ik zag mijn moeder huilen en vroeg wat er aan de hand was, maar mijn vader zei dat er niks aan de hand was. Ik geloofde er natuurlijk niks van want ze huilt toch niet zomaar. Een paar weken later zag ik me vader zijn spullen inpakken in vroeg: ‘Papa, waar gaat u heen?’. ‘Jongen, ik ga een tijdjes op vakantie maak je geen zorgen ik kom terug.’ Ik snapte er helemaal niks van, zoveel vragen gingen door mijn hoofd.. Waarom gaat papa weg? Heeft hij ruzie met mama? Is er iets gebeurt? Waarom mag ik het niet weten? Later hoorde ik van me moeder dat me vader mee moest vechten in de oorlog. Ik wachten uren, dagen, maanden lang op mijn vader. Maar hij kwam maar niet terug, ik vroeg aan me moeder: ‘Mama waar is papa?’. Me moeder zei: ‘Lieverd ik vind dit heel vervelend om te zeggen maar je vader is er niet meer het spijt