Warhead

Het was een warme zonnige dag. Mo is een jongen van 13 jaar die door zijn vader is verkocht aan de leider van het Zimbabwaanse leger. ‘’Doorlopen!’’ zei Bomba de leider. Het was slopend werk en vele stierven door de hitte. Mo dacht dat hij niet meer te redden was en dat hij voor altijd in het leger moest werken. ‘’Mo, niet zo slapen’’ zei Bomba en hij gaf Mo een klap. Het leger van kinderen arriveerden in een wijk Harare heette het. ‘’10 Minuten pauze!’’ zei Bomba. De kinderen dronken wat, er was niet veel maar ze genoten van elk druppeltje. Er was nog 5 minuten over en ze hoorde een schot, de kinderen liepen naar buiten en daar zagen ze iemand liggen, Hamar een jongen van 10 jaar die zelfmoord had gepleegd. Sommige kinderen moesten huilen maar die kinderen werden geslagen door Bomba die zei ‘’niet zo aanstellen kleuter’’. ‘’Hé Mo’’ zei Badir.
‘’Wat is er?’’ vroeg Mo. ‘’Ik ga ook zelfmoord plegen!’’ zei Badir. ‘’Wacht nog een paar dagen Badir’’ zei mo. ‘’Er is nog hoop, het Rode Kruis zit hier in de buurt en die helpen ons als ze ons zien!’’ zei Mo. ‘’Oké maar als ze er niet zijn pleeg ik zelfmoord’’ zei Badir. ‘’Ik ook Badir’’ zei Mo. ‘’Er nadert een grootte groep’’ zegt Bomba. Schieten! ‘’zei Bomba. Vanochtend was er een nieuw jongetje van 7 jaar bij het leger gekomen die niet durfde te schieten. Bomba liep naar het jongetje en hij prikte het kind met zijn elektrische prikstok. Het jongetje krijste het uit. De kinderen gingen slapen en de volgende dag was het nog warmer en nog droger dan de dag ervoor. De kinderen lopen richting het hoofdkamp Bahawara waar ze nieuwe munitie gaan halen. ‘’Ik heb stiekem een flesje water