Mijn leven Oeganda

"Kayla, ga jij nu even water halen?" riep moeder. "Ja mam, waar is de jerrycan?" "Achter het huis!" "Ja, dit is mijn leven als Kayla. Ik ben 14 jaar en ik woon samen met mijnmoeder en broertje in een klein hutje. Mijn vader is vorig jaar omgekomen bij de burgeroorlog hier in Oeganda. We missen hem heel erg, maarja, het leven gaat door. Mijn moeder moet hard werken voor het eten en mijn 6 jarige broertje kan nog niet zo veel, dus ik moet alles samen met mijn moeder doen. Nu moet ik maar eens door gaan lopen naar het water."

 Toen Kayla thuis kwam rende haar moeder huilend naar haar toe. "Waar is Raki gebleven!" Kayla wist het ook niet. Ze zette de jerrycan neer en ging in en rondom de hut zoeken. Ze bleef maar zoeken maar ze vond hem niet. Haar moeder had geen tijd want die moest werken. Kayla liep verdrietig naar haar moeder "Mam, ik kan Raki niet vinden!" "Blijf zoeken Kayla! Blijf zoeken en als je iets hebt gevonden kom dan gelijk terug naar huis!" "Oké mam, ik zal mijn best doen, ik wil niet weer iemand kwijt raken." Kayla bleef zoeken zoals haar moeder zei. Kayla dacht diep na en dacht dat hij haar misschien achterna liep naar het water. Kayla rende als een gek naar het water en onderweg keek ze om zich heen. Toen zag ze opeens iets op de grond liggen. “Hé, dit is van Raki!” Ze vond een klein speeltje dat al jaren oud is. Kayla doet eigenwijs en luistert niet naar wat haar moeder gezegd heeft en rent door. “Ik moet hem vinden, ik moet hem vinden, het moet, het moet gewoon!” zegt ze in haar zelf.

 Kayla heeft geen idee waar ze is. Een paar minuten later ziet ze