Bevrijding Moet je Vieren

De titel van deze column is in ieder geval niet vrij. Iets ‘Moeten Vieren’ klinkt trouwens niet alsof we bevrijd zijn: het doet zelfs denken aan zo’n vol plein met duizenden mensen, die keurig in het gelid buitengewoon ‘spontaan’ hun leider toejuichen… Blij dat ik daar niet woon!

In de eerste tientallen jaren na de bezetting was ons precies duidelijk waar vrijheid over moest gaan: kunnen zeggen wat je vindt en mensen niet op basis van hun geloof of hun ras discrimineren. Daarmee zouden we onszelf en elkaar voor eeuwig beschermen tegen het afschuwelijke uitroeien van onvoorstelbaar veel mensen, en zou niemand zich meer zo oneindig verdrietig en schuldig hoeven voelen.

Als je er over nadenkt merk je dat als je niet wilt discrimineren, je misschien niet altijd kunt zeggen wat je vindt.

Op het moment dat ik deze column dicht, horen we dagelijks over het proces Wilders, waarbij het gaat over haat zaaien in de richting van de Islam. Waarbij het dus werkelijk gaat om het recht om je mening te verkondigen versus het wegzetten van een hele bevolkingsgroep. Dat had een mooi moment kunnen zijn voor een doordachte afweging: wat kan en mag je zeggen in een land met vrijheid van meningsuiting?

Ik keek dan ook uit naar het proces en was benieuwd naar het oordeel van de rechters, die ons maatschappelijk geweten zijn. Het had een mooie voorbeelddiscussie kunnen opleveren. Helaas, het proces is volledig uit de hand gelopen. Het is verworden tot wrakings-armpje-drukken. Het is verworden tot entertainment, waarbij de ego’s opgezweept door Pauw en Witteman een etentje zo tot op het bot afkluiven dat je er misselijk van wordt.

Als vrijspraak volgt, wint niet de vrijheid van meningsuiting, maar winnen twee wit met zwarte krullenbollen.

Nog voor ik deze column af hebt blijkt ook een ex-rechter, nu de belangrijkste man van