Bevrijding Moet je Vieren

<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Vrijheid moet je vieren. De titel van deze column over vrijheid impliceert dwang, onvrijheid. Een contradictio in terminis. Echte vrijheid is immers vrij van dwang. Op het moment dat ik deze woorden in mijn beeldscherm laat verschijnen, hoor ik ' an Englishman in New York' van Sting op de radio. Een lied dat ook over vrijheid gaat; de vrijheid om te zijn wie je wilt zijn.

De muziek voert mij mee naar een andere tijdzone. Het is 1988 en ik ben in een Franse discotheek. Gekleed in saloped, wintertrui en moonboots. Het kan mij niets schelen wat ik draag; ik ben jong en de wereld ligt voor mij open. Ik geniet van het moment. Eerder die dag stond ik nog op een bergtop, waar ik zo overspoeld werd door een gevoel van vrijheid, dat ik er bijna van moest huilen. Tijd bestond niet, alleen maar dat moment. Ik zoog het in mij op, om het nooit meer te vergeten.

Toen leefde ik pas in het nu. Tegenwoordig leef ik misschien wel veel bewuster, maar geniet ik ook meer? Dat gevoel van vrijheid op die bergtop, niet beperkt door enig besef van eindigheid, heb ik nooit meer gehad. Onbevangen, als een jonge hond, vierde ik mijn vrijheid. Zonder te weten dat het moest.