De straat waarin ik woon

Groen en minder groen, voortkabbelend water, eenden, zwanen, meerkoeten, wuivend riet. Brutale poezen die weerloze vogels achterna zitten. Luid blaffende honden, kinderen spelend op het schoolplein. Aan weerszijde huizen, grote en kleine. Overdag een straat met een levendige populatie, 's avonds als de lantaarns branden een gezellige rustige straat.

Het water maakt ieder seizoen anders, jonge eendjes in het voorjaar, kanovaarders in de zomer, prachtige kleur accenten van het riet in de herfst, en in de winter romantische sneeuw en ijs taferelen.

De huizen in de straat vertellen elk hun eigen verhaal als je, zoals ik, door de straat loopt en brutaalweg bij de mensen naar binnen kijk. Een gezin aan tafel, een ouder echtpaar in slaap gevallen voor de tv, een huis waarin de Zoetermeerse Mien Dobbelsteen lijkt te wonen, zo schoon en opgeruimd, nog nooit vertoond.  Of neem  nu het lamellen huis (zoals ik dat ben gaan noemen) nog nooit heb ik daar enige beweging of teken van leven kunnen constateren. De lamellen zijn altijd hermetisch gesloten. Voorbij wandelend begint dan mijn fantasie op volle toeren te werken. Wie zou zich daar verschansen, welke snode plannen worden daar gesmeed? Loert iemand  achter de  lamellen naar argeloze passanten?

Misschien is het wel een heel gewone straat, uitgezonderd het intrigerende lamellen huis, voor mij is het echter allemaal nieuw en ben nog in