Vertrek

Langzaam knoopte ze haar jas dicht. Ze stond met haar rug naar Michiel, die de sleutels inleverde en een praatje maakte met de receptioniste. In het Frans natuurlijk. Hij probeerde als een Fransman te klinken en dacht dat te bereiken door overdreven nasaal te praten. Het klonk belachelijk. Aan de fouten die hij maakte hoorde je dat hij Nederlands was. De receptioniste antwoordde telkens in het Engels. Ze glimlachte. Hij was zo eigenwijs, zo overtuigd van zichzelf. De vorige avond had hij er weer eens op gewezen hoe praktisch het was dat zij allebei aardig Frans spraken, dat gaf toch een extra dimensie aan zo’n weekend Parijs. Ze had vaag geknikt en was er maar niet op ingegaan. Zinloos. Michiel wist altijd alles beter. Maar van sommige dingen wist hij helemaal niets. Ze verplaatste haar gewicht van haar rechterbeen naar het linker. Misschien had ze toch andere schoenen moeten aantrekken. Ze keek naar haar zwarte lakpumps. Prachtig. Nee, het was goed zo. Parijse vrouwen liepen altijd op hakken, ze kon er maar beter vast aan wennen. Ze draaide zich om en raakte Michiels schouder aan.

“Zullen we buiten wachten op de taxi? Het is al laat…”

Hij bleef naar de receptioniste gewend, leunend over de balie, en maakte zijn moeizame zin af. Het meisje schoot haar te hulp door snel een einde aan het gesprek te maken. Ze bedankte Michiel voor hun verblijf en wenste hen een goede reis. “And you too, Madam, thank you very much and we hope to see you again soon.” Nou nee, ze was niet van plan in dit hotel terug te komen, en zeker niet met Michiel. Ze haakte haar arm door die van Michiel en trok hem mee. “Au revoir Mademoiselle, merci,” ze wuifde naar het meisje. Zij sprak wél goed Frans.

Naast elkaar stonden ze