Op reis

Zwoegend, ploeterend, zwetend, hijgend, kreunend en vloekend sleepte Lisa zich voort, terwijl de wind tegen haar in bleef beuken. Haar rugzak speelde met haar alsof ze een lappenpop was. Ze werd naar achteren getrokken en dan weer naar beneden geduwd, ze kwam nauwelijks vooruit. Het avontuurlijke gedoe kwam haar de strot uit! Wanneer was iets avontuurlijk genoeg om als avontuurlijk gewaardeerd te worden en waarom hoorde Texel daar in hemelsnaam niet bij?! Zeehondje worstelen of een wad marathon of zoiets! De snot waaierde uit over haar wangen, het kreeg de kans niet om gewoon uit haar neus te bungelen, zoals snot behoorde te doen. Ineens vroeg ze zich af of het vast vroor en ze nu een lopend ijzelgeval was, met een mooie ijsbloem op haar gezicht. De wind was snijdend, maar het vroor niet, of kon wind ook vries bevatten, ze wist het niet meer. Ze richtte haar blik weer even naar buiten.

In de verte zag ze een yurt staan, althans zo zag het er uit. Het leek in ieder geval niet op het Amarbayasgalant klooster. Ze verlangde naar dat klooster, want dat was het eindpunt. Kijkend naar de yurt, bedacht ze dat als er straks zo'n enthousiasteling uit zou springen en breed glimlachend zou roepen "Wat een prachtig avontuur in het land van Djingiz Khan! Zet nog even een yurt op, dan is de ervaring compleet en kun je uitrusten!" Oh, als dat zou gebeuren dan zou ze in staat zijn een kopstoot uit te delen.

Afleiding komt altijd onverwacht, zo ook twee stappen later, toen ze bijna op een ronde, zwarte kiezelsteen stapte. De kiezelsteen lag er prachtig bij, zo tussen alle witte en lichtgrijze kiezels. Achterom kijken durfde ze al een paar uur niet meer. De wind was zo sterk, dat ze bang was dat alleen al