Bergschoenen

Daar zaten we dan. In het midden van de Schotse Hooglanden, terwijl de zon bezig was onder te gaan en zonder een hap te eten. En dat laatste kwam door die verdomde bergschoenen van Nico. Ooit van zijn broer geweest waren ze hem minstens twee maten te groot. Daardoor leken het eerder zevenmijlslaarzen, die hem met zich mee voerden in plaats van dat ze hem dienden.

Ik had het zien gebeuren. Nico ging alleen maar even verzitten, maar de schoenen balanceerden meteen alle kanten op. Voordat iemand het had kunnen voorkomen hadden ze al het gasstelletje van Joris omver geschopt, waar net ons laatste pakje soep in een pannetje borrelde. Er was een geur vanaf gekomen, die na een lange wandeltocht onze magen breeduit had doen glimlachen. En nu was die vervlogen en lag de soep op de grond. Wat overbleef was ingehouden woede en frustratie.

Download en lees het hele verhaal linksonder.