De avond van de witte wolf

Anique van Westerop
T Plankier

Dit verhaal speelt zich erg lang geleden, in de middeleeuwen af.
Op een gure winteravond, eind december, reed Janine met haar opa op de kar naar huis.
Het sneeuwde, en de paarden voor de kar konden moeilijk lopen.
Janine was net tien jaar geworden, en ze woonde in een grote boerderij met haar opa.
Janine hielp opa overal mee, en ze waren beste  vrienden.
Opa is al erg oud, maar hij doet altijd leuke dingen met Janine.
Maar nog op diezelfde avond, zei opa: “ Liefste Janine, dit worden mijn laatste dagen, zou je nog voor één keer het hout voor de open haard willen halen?”. “Maar pas wel op voor de wolven!” Ze zijn ‘s avonds heel actief, vooral de witte wolven. , zei hij. Janine knikte, opa had haar al heel vaak het verhaal van de witte wolf verteld, maar stiekem vond Janine het onzin. Witte schimmen van wolven, bestaan niet, dacht ze. Ze wou graag het hout  voor haar opa halen , maar als ze aan de wolven dacht, kreeg ze een rilling over haar hele lichaam.
Janine pakte een zak, om het hout in te doen, en ging op pad.

Het was erg donker in het bos, en Janine begon een beetje bang te worden.
Ze moest diep het bos in, voor het hout.
Ze was halverwege het bos, toen ze geschuifel hoorden. Ze keek achter zich, maar daar zag ze niemand.
Ook naast haar was niemand.
Pas toen de voor zich keek, zag ze een witte schim.
Janine dook weg achter een boom, en toen ze goed keek, zag ze dat het een geest van een wolf was. Hij keek zoekend om zich heen, en liep nerveus heen en weer.
Heel zachtjes liep Janine weg, en ze