Het monster van Zoetermeer

De volle maan stond hoog aan de hemel. De wind gierde om het huis. Mijn ouders waren net op weg naar de Sniep om hun trouwdag te vieren. Ik was alleen thuis, nou ja, afgezien van mijn hond Kat dan. De kookwekker ging. Ik stond op om de pizza die mijn moeder voor me in de oven had gezet eruit te halen. Ik brandde mijn vingers aan de hete ovenplaat. ‘Auw, ovenhandschoenen vergeten.’ mompelde ik in mezelf. Ik legde de pizza op een bord en ging aan tafel zitten.

Even later, ik had de pizza al op, zat ik op de IPad. Tot er op het raam getikt werd. Mijn moeder had me gezegd dat ik niet open mocht doen voor mensen aan de deur. Ik bleef zitten en zakte onderuit op de bank zodat ze niet zagen dat ik er was. Ik ging gewoon verder met Angry Birds. Toen hoorde ik akelig gekras op het keukenraam. Ik keek op om te zien wat dat was, maar voordat ik het wist, barstte het raam open. Met een afgrijslijk gebrul stormde er iets de kamer in. Zo snel kon ik niet bedenken wat het was. Of wie het was. Kat kroop angstig onder de tafel. Alles wat ik deed was gillen en rennen alsof mijn leven er vanaf hing. Dat was het natuurlijk ook. Ik stormde de trap op met het vreselijke idee dat dit mijn einde zou worden. Ik hoorde een verschrikkelijk gekrijs achter me. Het ding was me gevolgd. Ik snelde mijn kamer in. Toen bedacht ik dat dat niet slim was. Ik had mezelf in een hoekje gedreven. In alle haast en angst had ik niet kunnen nadenken. Maar het was te laat om terug te gaan. Het wezen stond al op de overloop en kwam langzaam mijn kamer