Cirkel

1987.

Ik kan het me nog goed herinneren. Jij had een nieuwe baan gekregen, op 3 kwartier rijden van onze woonplaats.

’s Morgens vroeg zwaaide ik je uit, vanuit onze flat, 3-hoog, zonder lift. Aan mijn rechterkant een kind van nog geen anderhalf, dat “pappa, pappa” riep, op mijn linkerarm een baby van nauwelijks 4 maanden. Een uurtje later gingen we de boodschappen doen. Ik tilde mijn zoontje in de box, trok de voordeur dicht en droeg mijn dochtertje, samen met de wandelwagen de 6 trappen naar beneden. Daar snoerde ik haar vast in het wagentje, rende de 6 trappen weer op, pakte mijn zoontje uit de box en tilde hem op zijn beurt de trappen af.

Als we terugkwamen van het boodschappen doen, volgde hetzelfde ritueel, in omgekeerde volgorde.

Zeggen dat het een opluchting was, toen we een huis in Zoetermeer kregen aangeboden, is een understatement.

Jij reisde in de weekenden met je kleine zoontje regelmatig heen en weer met de trein, om de vorderingen bij de bouw van ons huis in de wijk Noordhove te bekijken.

Meer lezen? Download het hele verhaal linksonder.