Mijn Straat

Mijn Straat

Mijn straat is geen rechte straat. Mijn straat is in de vorm van een kruis met ongelijke zijarmen.

Het maakt het moeilijk voor buitenstaanders om een huisnummer te vinden. Hoe vaak ik mijn keukenraam niet heb opengedraaid met de vraag “mevrouw, mijnheer, op welk nummer moet u zijn?” Ik buk dan verder voorover uit het raam om aan te wijzen welke richting zij moeten gaan om het nummer te vinden. Wat een opluchting voor de mensen. De wanhoop op het gezicht verdwijnt en ik ontvang voor de zoveelste keer de meest vriendelijk glimlach het woord “dank u wel mevrouw”, “graag gedaan” roep ik ze nog na terwijl zij hun weg voortzetten.

Na 38 jaar is mijn taak van “de weg wijzen”volbracht. De gemeente voelde zich ineens geroepen om na 38 jaar borden met straatnaam en huisnummers te plaatsen. Ik wist niet wat ik meemaakte. Op een ochtend kijk ik toevallig uit mijn raam en ik zie ineens twee heren met borden lopen waarop de naam van mijn straat staat en de huisnummers. Ik kon het niet laten. Ik draaide mijn raam open en riep: “Heren tjonge, tjonge. Dat ik dit nog mee mag maken. Na 38 jaar borden met de straat naam en huisnummers. Wat zullen de bezoekers blij zijn”. Zij konden geen woord uitbrengen dan een schamele glimlach die op hun lippen verscheen. De gemeente Zoetermeer werd na 38 jaar wakker geschud maar wat zij vergaten is dat zij mij mijn taak ontnomen hebben en niet te vergeten het genot. Het communiceren met wild vreemde verdween en ook het plezier de mensen van achter mijn raam hopeloos heen en weer te zien lopen tot de wanhoop nabij. Totdat ik zelf bepaalde dat het nu tijd werd om het raam open te doen en de wel bekende vraag te stellen.

Op het