Mijn mooiste mepalherinnering

Het onthoofde vliegende schoteltje

In de jaren zestig kon een vrouw van katholieke huize met ambities deze alleen botvieren op haar gezin. Dat deed mijn moeder dan ook met verve. Als een doorgewinterde generaal bestierde zij met strakke hand het huishouden. Binnen ons gezin had zij een strikte taakverdeling doorgevoerd. Mijn broers veegden de schuur en wasten de auto, mijn zussen en ik poetsten de onderdelen van het huis die de werkster erbij had laten zitten en de afwas deden we om de beurt in ploegen van vier. Behalve de algehele leiding stroopte mijn moeder de winkels af en zorgde zij ervoor dat wij keurig gewassen en gestreken naar school gingen. En mijn vader verdiende het geld, sneed op zondag het vlees en kookte de eieren.

Want op zondagochtend mochten wij allemaal een gekookt ei. We kregen maar één ei per week, meer zat er in een kinderrijk gezin in die schaarse tijden niet aan. Mijn vader had niet veel kaas gegeten van koken, maar eieren koken kon hij. Hij leek altijd precies te weten hoe lang de eieren in het kokende en daarna in het koude water moesten. Tegen de tijd dat wij de eieren aten, waren ze altijd nog een beetje warm, was het buitenste gedeelte van het eigeel al aan het harden maar nog altijd lekker zacht en smeuïg en was de kern van het ei heerlijk dun.

We vielen altijd even enthousiast op ons ei aan: we sloegen de kop eraf hetgeen meteen veel hilariteit en geklieder gaf en aten ze al even rommelig leeg. Of we pelden ze en sneden ze in stukken waarna het een kunst was om de glibberige delen van het ei op de juiste plek op de boterham te krijgen. Dit mislukte regelmatig. Maar leuk was het wel.

De enige die iets minder vreugde in