Doosjes

Doosjes

Tien uur in de ochtend en ik veeg dennennaalden van het dak van ons campertje. Ze laten een waas van minuscule druppeltjes en zanderige korreltjes achter. Marktplaats.nl zegt dat het campertje altijd binnen heeft gestaan. Zo dadelijk komt er iemand die geïnteresseerd is. De ramen zijn beslagen en er ligt dauw op het spinnenweb tussen radioantenne en dakrandgootje. Een spin balanceert naar een wentelwiekend vliegje dat rondtolt als in een springtouw. In, spring, de bocht gaat in. Een danse macabre. De septemberzon trekt evenwijdige lijnen van de bomenkruinen naar het mos. Gouden potloodstrepen in een sprookjestekening. Ik woon in een gearceerd bos. Het is stil. Een blaadje dwarrelt, het laantje slingert, huisjes staan verspreid. Kriskras. Vanachter de garage van de buren verschijnt eerst Kreukneus de hond, dan de leiband en dan Yvette, zes gymnasium. Yvette loopt parmantig de oprit af in haar roze naveltruitje. Ze heeft het strandleven van Marabella nog in haar lijf en is vergeten haar borstjes af te schroeven toen de school weer riep. Yvette zomert wat na. Mijn dochter Manon is idolaat van Yvette. Kreukneus zet er stevig de pas in. Yvette laat zich licht achterover leunend voort trekken. Als aan elkaar geklitte Wajangpoppen schuiven ze uit beeld. Op de bumper ligt een verdwaald rozenblaadje.

Enkele jaren geleden. Ik met mijn dochter Manon op weg naar de Ardennen. In ons omgebouwde bestelbusje. Een Renault Estafette uit 1969, mooie ronde vormen, koplampen die als trieste ogen de weg afspeurden. Brandweerwagenrood met her en der wat krassen en ouderdomsvlekken. Een klassiek blauw nummerbord en treeplanken met afgesleten rubbers. Vijf dagen zouden we wegblijven, elke dag een andere camping. Het motortje onder de voorstoelen deed luidruchtig zijn best. Als een dolfijn waren we onder al die viaductjes in Luik door geflipperd, nu begon de klim. Achter ons dreigde een Scania-vrachtwagen