Klapstuk (Mepal)

Klapstuk (Mepalherinnering)

De buurman wordt 50 en hij viert het met een handvol gasten, en een bijzettafeltje met kaas en af en toe een telefoongesprek op de achtergrond. 

Een buurvrouw, heeft het op haar heupen. 

Noem een woord en zij giert het uit. Begin een zin en zij maakt hem af en ligt dan dubbel van de lach. Ze is stevig, heeft een vierkant hoofd, dun rood haar dat in slierten langs haar wangen hangt en een breed litteken op haar voorhoofd, dat op sommige dagen oplicht en op andere weer niet. Het heeft iets met een bus op het busstation in Oldenzaal te maken.

Het is zo’n litteken dat alles verklaart: de wilde uitroepen, die je haar soms hoort doen, de paniek om niets, onverklaarbare woede, de gil die je op een nacht door merg en been gaat, maar die niet meer betekent dan dat ze een treetje van het afstapje heeft gemist, de verwilderde blik. Allerlei aanzienlijke banen, die met ruzie en ellende eindigen.

“De achterburen”, zegt ze, “hebben hun terrasje met kunstgras bedekt.”

Haar man kijkt haar schuins aan.Hij zit naast haar op de bank, een Mepalschaaltje olijven in zijn hand. Normaal is hij de rust zelve, maar nu blikkert er ook iets in zijn ogen. Het is alsof dat litteken ook op